стихи на казахском языке
Еріді де соңғы қар, Өзен тасып, су ақты. Ойпаңдағы омбы қар Қыс белгісі сияқты.
Ақ көгершін азығын Қолыңнан бердің, бөбегім. Ал сені де ана жанының Көгершіні дер едім!
Таудай үлкен талабы, Күнде «бестік» алады – «Білгіш» дейміз мектепте Мақан деген баланы. Қастерлейді
Тау мен дала, қырқаны Күн аймалап тұр тағы. Көкте қалқып бозторғай, Құбылтып ән шырқады.
Үйімнің алдына Сәріде гүл ектім. Нәр құйдым балғынға Лебімен жүректің. Жарқырап шуақ күн, Емізді
Алтын сәуле шашылып, Алатаудан күн шыққан. Алма толған көшеге Күн шыққанда ол шыққан –
Әй-әй бөпем, әй бөпем, Ән айтайын, бал бөпем, Ән тыңдағың келсе егер, Және айтайын,
Атамның баяғы Жаралы аяғы Жауынды күндері Ауырып қалады. Көрпесін жамылып, Жатады сарылып. Кенет күн
1. Жетіге аяқ басқалы Жетіге аяқ басқалы Жүз жыл өткен сияқты. Ұмыт бола бастады
Балалар! Оқуға бар! Жатпа қарап! Жуынып, киініңдер шапшаңырақ! Шақырды тауық мана әлдеқашан, Қарап тұр