Стихотворения на казахском
Күніне жүз жырласам мен тоям ба, Жас өрендер, сенің балғын шағыңды. Өссе өнер, білім,
Сен жалғыз емессің! Көкте нұрын шашқан күн, Жерде жұпар шашқан гүл, Жүректе жалын атқан
Қартайып, Арыстанның әлі кетті, Айбыңды жұрт қорқатын сәні кетті. Бетіне жан келмейтін уақыттар Артына
Ақша бұлтым, айтшы маған, айтшы маған, келдің қайдан? Кәрі әжемдей айтшылаған, неге бейқам кездін,
Ерте де емес, кеш те емес, Айы, жылы есте емес. Бір ертегі айтайын, Осы
Жасымда ғылым бар деп ескермедім, Пайдасын көре тұра тексермедім. Ержеткен соң түспеді уысыма, Қолымды
Қарайып жарқабақтар күн ыстаған, Қырдан қар төмен қарай жылыстаған. Тосады жалпақ дала күнге жонын,
(Ел аузынан) Ту қадап төсіне Қызарды күн шығыс Айтты арыз иесіне Тордағы әнші құс
Әсемпаз болма әрнеге, Өнерпаз болсаң арқалан. Сен де – бір кірпіш, дүниеге Кетігін тап
Жалбыр-жалбыр жүні ұзын Жабағыдай, Көшпелі бұлт көк жүзін Жабады ұдай. Тұрамыз. Кетеді деп Бір